JORDIE VERLOOR ZIJN MOEDER AAN LONGKANKER

In 2013 verloor Jordie (22 jaar oud) zijn moeder aan longkanker. Hij was toen 14 jaar oud. Lees hieronder het verhaal van en door Jordie Dekens.


Zomer 2013


Het was zomer. Ik zat nog op de middelbare school, we hadden zomervakantie. 6 weken lang zwemmen, ravotten en heel veel lol. Tenminste, tot 24 augustus.


“Ach, een beetje griep houd mij niet tegen.”

Mijn moeder was een sterke vrouw. 2 a 3 keer per dag stond zij in de sportschool en hiernaast zorgde ze voor 3 kinderen, waarvan 1 met een zwaar verstandelijke beperking. Op 16 juli werd mijn moeder grieperig. ''ach een beetje griep houd mij niet tegen'', zei ze dan nog onverschillig. Ik had mijn moeder nog nooit zo gezien, ze kreeg geen hap door haar keel en kon niet naar het toilet. Na meerdere keren bij de dokter te zijn geweest, was er 'niks' aan de hand en had ze enkel last van obstipatie met een vermoedelijke nierbekkenontsteking.


Er klopte iets niet, maar ik kon er niet bij met mijn hoofd. Mijn moeder, die sterke vrouw was ziek? Maar zo ziek? Ik moest haar op een gegeven moment zelfs naar boven tillen en ondersteunen in bed. Ik belde een vriendin van mijn moeder en vertelde dat ze met spoed naar ons moest komen. Ik geloofde niet meer in de beweringen van de huisarts. Actie ondernemen, dat was het enige wat ze moesten doen. Mijn moeder werd op 4 augustus opgenomen in het ziekenhuis en moest per direct aan een infuus met vocht. Door de obstipatie verdampte haar lichaam het vocht in haar lichaam. Niet zo gek met 42 graden koorts, 5 dagen lang. Vanaf dat moment was het een vogelvlucht het ravijn in. De ene dag was ze nog zo vrolijk en de volgende dag zat ze als een dood vogeltje op haar ziekenhuis bed.


De Diagnose


Tot die ene dag kwam. Mijn vader, oudere broer en ik liepen de hoofd ingang van het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht binnen. We wisten dat we die dag te horen kregen wat er precies aan de hand was met onze moeder. Mijn ouders waren op dat moment al 5 jaar gescheiden, maar mijn vaders verdriet.. Zo intens.


Ze keek dwars door me heen. Alsof we niet bestonden.”

Mijn moeder en ik waren 4 handen op 1 buik. Ik liep de kamer in en daar zat mijn moeder, op het ziekenhuisbed. Dat beeld, dat gaat nooit meer van mijn netvlies af. Ze keek me aan, hoe ik naar haar toe kwam lopen, maar in haar ogen zag ik een blik die me kippenvel gaf. Ze keek dwars door me heen. Alsof we niet bestonden.


Kanker

We zaten in een aparte kamer, de oncoloog gaf ons de keiharde uitslag. Mijn moeder had kanker. De artsen vonden wat in haar borsten, maar later ook in haar longen. Mijn moeder heeft tuberculose gehad, waardoor ze nog maar 1 long had. De artsen wilde verder gaan met onderzoeken, aangezien ze er geen goed gevoel bij hadden. 1 ding wisten ze ons wel zeker te vertellen. Mijn moeder kwam het ziekenhuis niet meer uit.


En dat in een tijdsbestek van nog geen 14 dagen.”

Van een gezonde, sterke en sportieve vrouw, naar een lichaam met botten zonder enkele spier actief in haar lichaam. Op 23 augustus 2013 gaf mijn moeder aan dat zij de pijn niet meer kon verdragen. Ze kon niet meer, haar lichaam was op en haar geest was aan het afdwalen. Haar lichaam was volledig uitgezaaid met kanker. En dat binnen een tijdsbestek van 14 dagen tijd.


Op 23 augustus 13.00 is mijn moeder in slaap gebracht, waarna ze op 24 augustus 2013 om 04.50 in alle rust is overleden. In mijn armen.


Uitvaart en laatste kus


Je beseft pas wat je hebt als je het niet meer hebt. Mijn moeder had buiten het geweldige moederschap, toch enige financiële schuld opgebouwd. Mijn broers en ik woonde bij mijn vader. We moesten zo snel mogelijk alle spullen uit het huis van onze moeder halen, voordat ze beslag kwamen leggen op het huis van mijn moeder. Ik heb geen foto's of video's meer. Het enige wat ik heb zijn herinneringen, haar ringen en haar parfum.


Mijn moeder gaf me op mijn 12e verjaardag een rozenkrans. Een ketting gemaakt van kralen, met een kruis en het beeldje van Maria. Zodra de gever van de ketting komt te overlijden, legt de drager van de ketting het bij de overledenen zodat hij of zij 'veilig aankomt'. Dat deed ik. Ik legde de ketting bij mijn moeder in de kist en gaf haar een laatste kus op haar voorhoofd. Zodat zij zal aankomen op een veilige plek.

6 jaar later


Onthoud, dat het belangrijk is om te blijven praten en te ventileren waar het maar kan. Door al het verdriet ben ik in een depressie geraakt waar ik lastig uit kwam. Ik was boos, verdrietig maar vooral bang.


Ik kreeg door dat het leven uiteindelijk een keer ophield en dat dat toch echt de keiharde waarheid was. Ik was bang en het beangstigde me. Het liefste lag ik jankend op de bank in de armen van mijn moeder, maar dat ging niet meer. Op dit moment zag ik het leven ook echt even niet meer zitten. Mijn depressie had vooral met het overlijden van mijn moeder te maken, maar er waren zoveel meer dingen waardoor het continu weer werd aangewakkerd. Ik was verslagen en kon niet meer. Maar ik ben mezelf gaan herpakken en veel gaan sporten als uitlaatklep.


Ik vecht tegen onrecht en help het liefst anderen voordat ik mezelf help. Maar daar ben ik nu van terug gekomen. Je kunt anderen pas in veiligheid brengen als je zelf veilig bent. Ik koester alle gedachten die ik aan mijn moeder heb en die herinneringen zullen voor altijd bij mij blijven. Ik ben uit de depressie gekomen, ik ben er sterker door geworden en ik ben positiever dan ooit.


Mijn advies voor leeftijdsgenoten die dit hebben doorgemaakt, of nu doormaken; ''Ventileer, praat, blijf optimistisch, huil waar nodig en schaam je er vooral niet voor!''. Iedereen heeft een hand nodig, die je uit het ravijn haalt. Ik ben geëmotioneerd en blij dat ik mijn verhaal via Rouwpraat kan delen.



Wil je jouw verhaal ook delen op het platform, zoals Jordie deed?

Stuur je verhaal naar info@rouwpraat.nl & ik zal contact met je opnemen.

CONTACT

Rouwpraat

Het Laantje 13

3371 PT Hardinxveld-Giessendam

E: info@rouwpraat.nl

T: 06-53119072

ROUWPRAAT

  • Facebook
  • Instagram

© 2020 ROUWPRAAT. ALL RIGHTS RESERVED.