EMMA VERLOOR HAAR VADER AAN KANKER

In 2018 verloor Emma (20) haar vader aan kanker. Lees hieronder het verhaal van en door Emma Koenders.


Ziekenhuis


Iedere zomer hadden mijn vader en ik een zogenaamde ''vader-dochterdag''. Op die dag gingen we samen een dagje weg, vaak naar de dierentuin of naar de Efteling. Ik ben blij dat we deze herinneringen hebben gemaakt.


“Ze konden niks vinden.''

Mijn vader liep het gehele jaar al lastig. Hij had COPD, last van zijn knie en hiernaast een lichte hernia. Hij sliep hierdoor slecht en kreeg zware pijnstillende medicatie.


Door de morfine die hij kreeg voor zijn hernia, kon mijn vader op een gegeven moment niet meer slikken, hij hield geen eten meer binnen en een slok water kwam er ook al snel weer uit. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis waarna de onderzoeken werden gestart. In eerste instantie dachten de artsen aan een allergische reactie op de pijnstillers die hij gebruikte. Maar de artsen konden op dit gebied niets vinden, geen allergische reactie. Hij werd overgeplaatst naar de longafdeling van het ziekenhuis. Er werden longfoto's gemaakt, waarna er onrustige cellen te zien waren. Was dit longkanker? - ''Niet wetende dat dit alles eigenlijk kwam door de tumor in zijn hersenen''.


Uitslag kanker


Ik was op dit moment 18 en had op school een zwaar jaar achter de rug. Ik zat in mijn examenjaar en had ervoor gekozen, gezien de situatie, mijn examens in twee delen te doen.


Op woensdag 14 juni 2018, op de dag van mijn examenuitslag, kreeg mijn vader te horen dat hij geen longkanker had. Waarschijnlijk was het lymfeklierkanker, vertelde de artsen. Hij werd overgeplaatst naar de oncologie afdeling van een ander ziekenhuis, aangezien hij nog niet kon slikken en een bult in zijn nek had waardoor hij moeilijker adem kon halen. Op een gegeven moment kon mijn vader steeds minder. Die zaterdag begon hij dubbel te zien, waarna er scans van zijn hoofd werden gemaakt. Op vaderdag 2018 kreeg hij de uitslag van de scans. Hij had tumoren in zijn hoofd, minimaal 7 tumoren. Ze zaten werkelijk overal in zijn hoofd.


Mijn vader kon chemotherapie krijgen, want de artsen waren er voor 99% zeker van dat die soort kanker te bestrijden was door middel van chemo. Zijn lichaam was eigenlijk al te zwak, waardoor hij maar 1 keer chemo aan zou kunnen.


Maar het sloeg om. Op woensdag 20 juni kregen we de definitieve uitslag. Het was klaar. De kanker zat in zijn hersenvlies en hier konden de artsen niets meer tegen doen. Hij werd ontslagen uit het ziekenhuis met de prognose; ''U heeft nog een maand te leven''. Maar, zelfs die maand haalde hij niet.


“ Ik koester zoiets, want over niet heel lang meer, zal hij dat nooit meer zeggen.''

Op donderdag 21 juni 2018, de dag dat hij thuis kwam, schreef ik het volgende:

''Vandaag is papa thuis gebracht. De hond en katten hebben allemaal op zijn bed gezeten en papa laten weten dat ze hem gemist hebben. Net zoveel als dat wij hem gemist hebben. En nu is hij hier, beneden in een bed. In dat bed zal hij doodgaan. 'Terminaal' noemt de verpleegster het. Ik vind het vreselijk als ze dit aan de telefoon vermeld omdat alles in de soep loopt door het ziekenhuis. Papa slaapt veel. Wij zitten er wel eens bij, samen met de katten en hond. Dan kijkt hij voetbal terwijl je hem een kusje geeft of even door z'n haar aait. Of gewoon erbij zitten. Niet eens z'n hand aaiend, gewoon zitten. Bij hem zijn, dat vind hij het prettigst. Dat hij nu meer slaapt betekent wel dat hij rustig is. Voor mij dan. Hij is nu rustig omdat hij thuis is, dat wilde hij heel graag. Ik geef hem graag kusjes en knuffels. Vooral knuffels, want dan kan ik mijn hoofd op zijn borst leggen en zijn hart horen kloppen. Dat is het fijnst, dat het klopt. Hij is thuis en ik ka nu eindelijk weer welterusten zeggen voordat ik ga slapen. En dan zeg ik; ''ik hou van je papa'' en dan hoor je, heel zachtjes want praten kan hij niet meer, ''ik houd ook van jou meis''. Dan huil ik want ik weet dat het veel moeite kost voor hem om dit te zeggen. En dat hij zoveel moeite doet om dat te zeggen, emotioneert mij het meest. Ik koester zoiets, want over niet heel lang meer, zal hij dat nooit meer zeggen. En als ik hem dan knuffel en mijn hoofd op zijn borst leg, hoor ik daar ook niks meer. Maar voor nu nog wel en voor nu hoor ik nog wat.''.


25 juni 2018

Op zondag 25 juni overleed mijn vader. De dagen ervoor had hij hoestbuien en was hij onrustig. Die zondagochtend kreeg hij een middel om hem rustig te krijgen. Een kwartier hierna overleed hij in rust. Ik heb zijn hand niet losgelaten.


Herkenning


Met mijn vrienden kan ik er niet over praten. Zij hebben hun ouders nog en kennen dit soort verdriet niet. Ik vind dit lastig. Niemand durfde te vragen hoe het met me ging. Zij begrijpen het niet. Dat is niet erg, maar het maakt de verwerking wel lastig. Verdriet waar je eigenlijk op dat moment met niemand over kan praten.

Wil je jouw verhaal ook delen op het platform, zoals Emma deed?

Stuur je verhaal naar info@rouwpraat.nl & ik zal contact met je opnemen.