ARINA VERLOOR HAAR VADER AAN KANKER

In 2011 verloor Arina (23) haar vader aan kanker. Lees hieronder het verhaal van en door Arina Hartkoorn-van Wijngaarden.


Alles werd anders


Zoals elke normale tiener, leefde ik een onbezorgd leven, samen met mijn ouders en zus. Mijn zus en ik zaten beide nog op de middelbare school, mijn vader was vrachtwagenchauffeur en mijn moeder had een kantoorbaan. Ons leven verliep soepel, tussen een strubbeling onderweg door.


“Onze wereld stortte in en we barstten in tranen uit..”

Tot dat mijn vader zich in januari 2011 niet helemaal fit voelde. Hij was snel moe en had weinig energie. De 'normale' griep symptomen zal ik ze noemen. Uiteindelijk toch maar naar de huisarts gegaan en doorgestuurd om bloed te laten prikken. Geen afwijkende uitslag, dus verder met ons normale leven.


Mijn vader begon zich steeds zieker te voelen, waarna hij uiteindelijk na lang aandringen, doorgestuurd werd naar het ziekenhuis. April 2011 werd er een scan gemaakt, waarop een donkere vlek te zien was. Deze vlek zat bij de alvleesklier en de twaalfvingerige darm. Verdere onderzoeken volgde en we werden doorgestuurd naar het UMC. Na nog meer onderzoeken kregen we de uitslag; ''Meneer, u heeft alvleesklierkanker''. Onze wereld stortte in en we barstten in tranen uit, waarna mijn vader heel rustig zei; ''Ik had dit verwacht''. In de tijd dat ik geboren werd, had mijn vader de ziekte van Hodgkin, ook wel bekend als lymfeklierkanker. Hiervan was hij toentertijd van genezen en dan 15 jaar later, is die gevreesde ziekte weer terug. Maar deze keer kunnen ze weinig voor mijn vader betekenen.


Ziekenhuis opname


Hij werd opgenomen in het UMC. Samen met mijn moeder en zus, reden we zo vaak we konden heen en weer om zo vaak mogelijk dicht bij mijn vader te kunnen zijn. Er waren dagen dat het goed ging en hij weinig pijn had, maar ook dagen dat hij veel pijn had en veel sliep. Er kwam zelfs een dag dat hij tegen mijn moeder zei; ''Neem pen en papier mee, want ik wil dingen voor mijn uitvaart opschrijven, zodat het is zoals ik het zou willen''.


Een aantal weken na de diagnose werd hij geopereerd. Er werd een omleiding in zijn buik gemaakt om te zorgen dat het dragelijker werd. Deze operatie leek geslaagd, tot een aantal dagen erna. Mijn vader kreeg het ontzettend benauwd en hij kreeg zuurstof toegediend om adem te kunnen halen. Totdat mijn moeder werd gebeld en haar verteld werd dat het niet goed ging met mijn vader.


Mijn vader krabbelde weer wat op, maar de artsen konden weinig meer doen. Hij mocht naar huis, op 26 juli 2011. Vanaf die dag kwam de thuishulp hem iedere ochtend wassen. Hij viel vanaf dat moment ook erg veel af.


De kanker vreet hem van binnenuit op.”

Vanaf toen ging het hard. Mijn vader die alles aankon komt op bed te liggen. Hij heeft geen kracht meer om te staan en is broodmager. De kanker vreet hem van binnenuit op. Letterlijk en figuurlijk. Dagen met een goud randje kwamen aan bod, maar ook dagen dat hij alleen maar sliep en weinig zin had om te praten. Hij schreef dingen op in een boekje zoals; ''Als ik er niet meer ben, ga niet in een hoekje zitten kniezen, maar ga door met jullie leven zoals we altijd hebben gedaan''.


11 oktober 2011

De avond van 11 oktober 2011 is er nog wat familie geweest. Mijn oom zei dat hij beneden wel zou afsluiten, zodat mijn moeder niet meer naar beneden hoefde en bij mijn vader kon blijven. Want het ging slecht, ontzettend slecht. Mijn moeder ging toch nog even controleren of alle lichten beneden uit waren. Maar eenmaal weer boven aan de trap zag ze het al. Mijn vader was overleden. Op 11 oktober 2011 om 23:30 is hij overleden. Mijn moeder kwam ons vertellen dat hij was overleden. Het eerste half uur kon ik niks. Ik zat op de rand van mijn bed en kon niet eens huilen. Het was zo onwerkelijk dat hij er tussenuit is gepiept en dat we hem niet nog even konden knuffelen.


Hij werd thuis opgebaard en we namen afscheid met familie. Op de dag van de begrafenis scheen de zon. Een teken dat hij erbij was.


Nu


Nu 9 jaar later, ben ik moeder en getrouwd. Het leven gaat door, ondanks de moeilijke dagen.

Wil je jouw verhaal ook delen op het platform, zoals Jordie deed?

Stuur je verhaal naar info@rouwpraat.nl & ik zal contact met je opnemen.